ZMAJ JOVINA ULICA

Nekada se današnja Zmaj Jovina zvala Glavna ulica, od Trga slobode do Vladičanskog dvora. U vreme Austrije zvala se nemački Hauptgasse, a posle Austro-ugarske nagodbe 1867. mađarski Fö utca, kasnije ulica Lajoša Košuta.Između dva svetska rata ulica je nosila ime Kralja Petra I. Tada je Jovan Jovanović Zmaj imao ulicu Zlatne grede, u kojoj se, na mestu današnje gimnazije, nalazila njegova rodna kuća. Za vreme okupacije (1941-44) Glavna ulica nosila je ime mađarskog saveznika Musolinija, a regentu Miklošu Hortiju dat je bio bulevar (danas Mihajla Pupina). Pošto je nekadašnji bulevar Kraljice Marije posle oslobođenja nazvan bulevar Crvene armije, Glavna ulica je, kao i svuda, posle dobila ime Maršala Tita (kratko vreme posle oslobođenja ponovo je bila ulica Kralja Petra I). Potom je naziv Bulevara bio Maršala Tita, a Glavna ulica je konačno ustanovljena kao Zmaj-Jovina. Glavna pijaca i ,,siti" -

MILETIĆEVA ULICA

LEBARSKI SOKAK (danas Miletićeva ulica), jedna od najstarijih novosadskih ulica, koja spaja danas ulice Zmaj-Jovinu i Jovana Subotića. Sokak je počinjao od glavne pijace i kafane Laze Jeremića „Kod puža”, a završavao se grkokatoličkom crkvom. Ime nije dobio po pekarama, već po tome što su nekada davno tu na uglu žene prodavale domaći hleb, cipovke sa pupuškom, donosile bi svež hleb tek izvađen iz furune, uvijen u belo platno, i omamljujući miris bi se širio po celom sokaku.

Posle I svetskog rata ulica je nazvana po vođi srpskog naroda dr Svetozaru Miletiću, dok su je za vreme okupacije Mađari namenili svom vođi revolucije Lajošu Košutu, da bi posle opet bila vraćena Miletiću. Ulica intelektualaca - ovde su stanovali mnogi ugledni i imućni Novosađani i u najčešće intelektualci. U prvoj polovini XIX veka isticala se kuća poznatog kulturnog poslenika, gradskog blagajnika Konstantina Popovića

GRČKOŠKOLSKA

Jedna od najstarijih u Novom Sadu. Naziv je dobila po Grčkoj školi, objektu na br. 3, koju je osnovala zajednica Grka, nastanjena u Novom Sadu od 1739. godine. Svedočanstvo o ovoj školi pruža nam i spomen-ploča, koja se nalazi na spratu fasade objekta, a ovu školu Grci su, 1869. godine, poklonili Srpskoj pravoslavnoj velikoj gimnaziji u Novom Sadu. Između Miletićeve i Pašićeve, nekadašnjih sokaka - Lebarskog i Ćurčijskog, kad se od centra ide kroz Katoličku portu, tuda je najbliži put do Platoneuma (današnje zgrade Ogranka SANU), Gimnazije Jovan
Jovanović Zmaj i Matice srpske. U produžetku je znamenita ulica Zlatne grede.

S desne strane, na uglu Miletićeve i Grčkoškolske, br. 2, nalazi se Privredna banka (nekada poznata Ljubljanska banka) velika poslovna zgrada podignuta 1895. po projektu bečkog arhitekte Franca Vorude, za tadašnji Cent ralni kreditni zavod, koji se 1914. udružio sa zagrebačkom

KISAČKA ULICA

Dobila je ime još 1745, po obližnjem selu Kisaču, odnosno po tome što je vodila do Kisačke kapije na periferiji grada. Menjala je ime dva puta, za vreme okupacije 1941-44. nazivala se Szabadkai utca/Subotička i kraće vreme posle oslobođenja Lenjingradska. Prvobitno je na nemačkom nazivana Kiszacser Gasse, a od Nagodbe 1868. na ma arskom Kiszássi utca. Za Srbe je uvek bila Kisačka ulica. Krajem XVIII veka tu se naselio veliki broj porodica nekadašnje srpske milicije među kojima su najpoznatiji bili Miličići, Rakići, Markovići, Bašići. Do kraja XIX veka ulica se prostirala do šanca, odnsno nasipa, koji je branio unutrašnji deo grada od podzemnih voda.

Na kraju ulice nalazila se Kisačka kapija gde se naplaćivala trošarina za unesenu robu i kaldrmarina od svih trgovaca i ratara koji su kolima dolazili u grad. Tu je bila velika rampa koja je preko dana stajala podignuta, a uveče se spuštala i lancem i